Iyan ang mga katagang kinaiinisan ko nung maliit pa ako. Naaalala ko nung bata ako, parang bawal mangulit kapag Teacher ang magulang mo. Sabi ko pa nga dati, "bakit ba kasi Teacher pa naging Nanay ko eh... Nakakabwisit naman!". Dapat pag Teacher ang Nanay mo, behave ka. Para bang binabantayan lagi ang mga kilos mo, konting mali lang ay parang sobrang laki na ng nagawa mo. Isa yan sa mga hindi ko makakalimutang parte ng pagkabata ko.
Dalawang dekada na ang lumipas nang lubusan kong maintindihan ang tunay na halaga ng pagiging isang GURO. Nalaman ko ang pasikot-sikot sa kanilang buhay. Natutunan ko na ang pagiging isang Guro ay halintulad sa pagiging isang mabuting Ina.(Hmm.. Doblehin mo ng mga dalawampung beses)
Alam nyo ba na sa Pilipinas, ang mga Guro ang isa sa mga may pinakamaliit na kinkita sa hanay ng Gobyerno? Na ang mga Guro ay baon sa samut-saring mga pautang at halos tatlong bahagi ng kabuuan ng kanilang sweldo ay napupunta lamang sa paghuhulog nito? Na ang mga Guro ay patuloy na nagtuturo sa mga kabataang ayaw intindihin ang itinuturo nila? At ang mga Guro ay nagtityagang makakuha ng mga extra na kita (barya-barya po ang aking tinutukoy dito) upang maitawid lang ang buhay ng kanilang mga pamilya?
Araw-araw kong nasasaksihan kung gaano katiyaga ang aking Ina. Kung gano niya nahahati ang panahon niya sa aming magkakapatid at sa kanyang pagtuturo. Sa kanya ko din natutunan ang pagtitipid. Wala na marahil pa ang makakatapat sa mga tulad nila.
Maaari nga na may iilan-ilan sa mga Guro ang naliligaw ng landas ngunit maliit na bahagi lamang ito kumpara sa iba na nagtityaga sa propesyong ito. Marahil ay dala na din ito ng kahirapan.
Ngayon kung ako'y tatanungin, taas noo kong ipagsisigawan sa mundo...
"TEACHER ANG NANAY KO!"
Ang artikulong ito ay inaalay ko sa aking mahal na Ina at sa mga katulad nyang Guro na patuloy na gumagabay at nagtuturo sa atin. Saludo po ako sa inyo!
MABUHAY PO KAYO!
